Diyarbakır bozkırlarının çetin iklim şartlarında çobanların en büyük koruyucusu olan doğal keçe giysi kepenek, zamana yenik düştü. 1990’lı yıllara kadar hayvancılıkla uğraşanların birinci ihtiyacı olan ve yüksek talep gören kepenek imalatı ile satışı, günümüzde ise sınırlı hale geldi.
Bu duruma neden olarak esnaflar, meralarda yapılan geleneksel otlatıcılığın yerini kapalı tesislerde ve modern çiftliklerde yürütülen besi hayvancılığına bırakması, açık havada çobanları soğuktan ve sıcaktan koruyan bu özel giysiye olan ihtiyacı ortadan kaldırmasını işaret ediyor.
Bir dönemin işlevsel ve hayati giysisi olan kepenek, şimdilerde sadece otantik mekanları süsleyen veya kültürel hatıra olarak satın alınan bir obje durumunda olurken, baba mesleğini sürdüren esnaflar ise son kepenek satıcısı olduklarını ve kendilerinden sonra yeni neslin gelmeyeceğini söyleyerek, acı gerçeği paylaştı.