ü

ü

ü

ü

Kur'an insanları Allah'ın varlığına çağırır, onları kötülüklerden uzaklaştırıp yalnız kendisine ibadet etmeye davet eder, Allah'ı ve Onun nimetlerini tefekküre sevk eder, geçmiş milletlerin akıbetlerinden ders almayı hatırlatır, düşmanlara karşı güçlü olmayı önerir. Sosyal, ekonomik ve siyasi hayatta takip edilecek prensipleri koyar, insanlar arasında adalet, doğruluk, tevazu, sevgi, şefkat, af, edep ve eşitlik konularını tavsiye eder.

Rabbim bizleri Kur'an ile amel eden kullarından eylesin.......

Bir zamanlar Diyarbekir'in sur içi semtlerinde, her avluda mutlaka görebileceğiniz zarif ve nazik dokunuşların eseri olan gül bahçeleri vardı. Avluda, elinde gül makası olan bir adamı hayal edin; öylesine zarif ve nazikçe dokunuyor ki gül fidanlarına, sanki onlarla birer dost gibi konuşuyor. Bu güller, evlerin sadece bir süsü değil, aynı zamanda ev sakinlerinin doğaya olan saygısının ve sevgisinin bir ifadesiydi.

Düşünün ki, bu avluların sahipleri günlük hayatlarında esnaf, memur, işçi, baba veya anne gibi sıradan roller üstleniyorlar. Ancak onların doğaya olan bu nazik yaklaşımları, ilişkilerine de yansıyor. Doğaya bu kadar saygılı olan insanların birbirleriyle olan ilişkilerini de güllerine dokunur gibi zarif ve ince bir şekilde kurduklarını hayal edebiliriz.

Ne yazık ki, zaman içinde bu güzel avlular yavaş yavaş yerini yüksek binalara bıraktı. Şimdiki nesiller, balkonlarında bile nadiren bir gül saksısı bulundurmayıp, doğanın ve çiçeklerin güzelliklerinden uzaklaşmış durumda. Zarafeti, mütevaziliği ve ince dokunuşları unuttuk; güllerin yokluğunda hayatımızdan neşe ve renk de kayboldu.

Doğanın güzelliklerinden ve kokusundan uzaklaştığımız zaman, insanlar olarak kabalaştık, birbirimize karşı olan saygımızı yitirdik. Oysa insanlar, güller kadar güzel ve narin olabilir. Güllerin zarif dili, aslında insan ilişkilerine de ışık tutan bir metafor olarak karşımıza çıkıyor. Diyarbekir'in avlulu evlerinde yetişen güller, sadece bir bitki değil, aynı zamanda insanların birbirine olan saygısının ve zarafetinin bir simgesi olarak hafızalarımızda yer alıyor.

Yapmak istediğimiz bir çok işlemi, çok zengin ve farklı programlar sayesinde çok kısa sürede halledebiliyoruz.

Ama şöyle bir gerçek var “Her yararlı görünüm altında bir de zarar vardır.”

Peki ama bu zarar nedir ?

‘Teknoloji de zarar başlığı’ nı çok geniş çapta ele almak mümkün. Fakat biz bağımlılık noktasında ele alalım. Kullandığımız bir çok teknolojik aletlerle geçirdiğimiz her süre onunla daha fazla bütünleşmemizi sağlar.

Fakat bu bütünleşmeyi hayatımızın en cazibe noktası olarak ele alırsak o zaman işimiz vahim. Geçirilen süre kadar kullanım şeklide çok önemlidir. İşte bu iki durum dengeli bir şekilde tutturulmadığı zaman bağımlılık dediğimiz durum baş gösterir.

İlk zamanlar çok cazip görünen bu etki zamanla farklı boyutlara ulaşacak. İşte bu yüzden kullanım talimatlarına uymalı ve bize gerçekten fayda sağlayacak boyutlarda kullanmalıyız. Böylelikle zarar kısmından daha az etkilenir ve teknolojinin nimetlerinden faydalanabiliriz.

Kirişler, kolonlar…

Birleştirir zemin ile çatıyı.

Kenetler, kollar..

Tıpkı baba ve annenin aileyi ayakta tutmak için çaba sarf ettiği her bir adım gibi.

Öyle bir dengededir ki birinde hafif bir terazi yamuklugu olsa çatı da durmaz zeminde…

Böyle oluşur ailenin her bir taşı..

Sırada ise duvarlar vardır. Yani çocuklar. Her biri ayrı bir özenle dizilmiştir. Dört bir taraftan sarar evi. Sarıp ısıtır aileyi. Varlığı bahar yoklugu hazandır..

Abla olmak ise bambaşkadır.

Duygulardan duygudur abla olmak.

Ama bakıldığı zaman bir çok özelliği ile ayrılır diğer duygulardan.

Hele ki arada baya bir yaş farkı varsa..

Gözlerinde büyümez kardeş dediğin…

Büyümez çünkü karındaşındır…

Gülümsemesiyle mutluluklar içinde hülyalara dalabileceğiniz bir duygudur abla olmak.

Tam da bu noktada anne ve babalara saygı, şükran duyulmalıdır çünkü onlar sayesinde abla olmuşsundur…

Bir de abin varsa o zaman şansın ikiye katlanır.

Belki anlaşamazsın ama tırnağına zarar gelmesini istemeyecek kadar sever sayarsın…