Diyarbakır’da 200 yıllık gelenek yaşatılıyor

Vakfiyede yer alan “Ayın ilk Cuma günü hasta bireylere mevsim meyveleri dağıtılması” şartı, Çocuk Hastalıkları Hastanesi’nde tedavi gören çocuklarımız ve refakatçi yakınlarına mevsimin en güzel meyvelerinin ikram edilmesi ve oyuncak hediye edilmesiyle hayat buldu.
Bu tür etkinlikler, yalnızca birer yardım faaliyeti olmanın ötesinde, Osmanlı vakıflarının hayırseverlik anlayışının modern çağda nasıl canlandığını gösteriyor.

Diyarbakır Vakıflar Bölge Müdürü Hakan Demir yaptığı açıklamada; Vakıflar Genel Müdürlüğünün düzenlediği bu tür projeler yalnızca birer yardım faaliyeti değil, aynı zamanda iyiliğin, şefkatin ve toplumsal sorumluluk bilincinin yeniden hatırlanmasına vesile oluyor. Demir, vakıf geleneğinin köklü bir miras olduğuna değinerek, “Her bir yardım eli, toplumun gönül bağlarını kuvvetlendiren bir sevgi zinciridir. Yardımın büyüğü küçüğü yoktur; önemli olan, gönülden kopup gelmesidir,” dedi.
Mazbut vakıfların şartlarını yerine getirme konusunda büyük hassasiyet gösteren Vakıflar Genel Müdürlüğü, bu etkinlikle sadece hasta ve hasta yakınlarının moral ve motivasyonunu artırmayı amaçlamakla kalmadı, aynı zamanda Osmanlı'nın hayırseverlik ve yardımlaşma kültürünü modern dünyada da yaşatarak bir gelenek sürdürücüsü olma misyonunu üstlendi. Mevsim meyvelerinin özenle seçilip hijyen koşullarına uygun şekilde paketlenmesiyle başlayan süreç, çocukların Vakıflar Bölge Müdürlüğü yetkilileri tarafından ziyaret edilmesi, oyuncak hediye edilmesi ve hastane personelinin desteğiyle birlikte meyve ikram edilmesiyle birlikte son buldu.

Gönülden yapılan küçük bir iyiliğin, aslında ne denli büyük bir etki yaratabileceğini bizlere yeniden hatırlatan bu etkinlik, Vakıflar Genel Müdürlüğü’nün iyilik dolu yolculuğunun bir durağıydı. Bu etkinlik Osmanlı vakıf geleneğinin cömertlik ve yardımlaşma ruhunun modern dünyadaki bir yansıması olarak, sadaka-i cariye kavramının en güzel örneklerinden birini oluşturdu. Vakıflar Genel Müdürlüğünün gerçekleştirdiği her bir sosyal sorumluluk projesi, Osmanlı’nın vakıf kültürü ile harmanlanmış bir iyilik senfonisi olarak yankılanmaya devam ediyor.